Paese in via di sviluppo è il nome con cui gli esperti designano i paesi travolti dallo sviluppo altrui
Uztailaren 22an nazioarteko CocaColaren aurkako eguna izan zen eta Euskal Herrian ere oiartzuna izan zuen deialdiak. Bilbin edari honen aurkako poteo-kalejira aldarrikatzailea egin zuten Bilboko Askapenako lagunek. Pegatina plastifikatuak banatu zituzten, komunikatua zabaldu eta ekitalditxoa ere izan zen.
Asko dira munduan CocaColak zapaltzen dituen herriak eta herritarrak, batez ere, Colombiako CocaColako langileak (paramilitarrek 9 hil dituzte eta hamarnaka ihes egitera behartu, Sinaltrainal sindikatukoak).
Trasnazional inperialiste aurrean ere:
herriok independentzia!!!!
Bihar osteguna, hilak 22 "Coca-colaren kontrako poteo-kalejira" izango da Bilbo Zaharra jaietan arratsaldeko 19:30etatik aurrera Coca-colaren aurkako nazioarteko egunaren baitan.
Internazionalistak garelako kk-kolari ez!
Atzerriko multinazionalen eta oligarkien gotorleku bilakatu da Kolonbia azken hamarkadetan. Nekazari eta jatorrizko herritarrak nekazal guneak utzi eta hirietara joan beharrean izan dira, euren lurrak kapitalaren hatzaparretan uztera behartuz. Honen adibide dira 4 miloi barne errefuxiatu eta beste 6 milioi atzerriratu. Estatuak, militar nahiz paramilitarren laguntzarekin, 50 mila desagertu eragin eta 7500 preso politiko ditu gartzeletan baldintza miserableenetan. Biztanleriaren erdia pobreziaren mugan dagoen bitartean, langileen eskubideak hutsaren parekoak dira. Pentsa, munduan hiltzen diren 3 sindikalistetatik bi Kolonbiarrak dira. Coca-cola bezalako transnazionalek lan esku merkea eta inpunitate osoa daukate nahi duten guztia egiteko. Azken urteotan, dozenaka dira erahil dituzten sindikalistak. Desagertuak, gehiago oraindik. Eta inperialismoaren ikono den freskagarriari afiliatua egotea bera nahiko arrazoi zaio langileak kaleratzeko . Kolonizazio basati honen jarraipena ezarri nahi dituzten 7 base militar yankie-ak dira: Kolonbiaren gaineko zapalkuntza gutxi balitz, ondoko herrialdeetan garatzen ari diren prozesu iraultzaileak neutralizatzea helburu duen inposaketa.
Julen Zulaika, Askapeneko kidea. (gara.net)
Kolonbian bizi den egoera konplexua da oso eta, zoritxarrez, itsasoaren bestaldeko herrietan, berau izango da gaur egun zanpaketarik larrien eta gogorrenak jasaten dituena; hainbestetan, bertako nahiz kanpoko agintari boteretsuenak demokraziaren zapi zuriz estaltzen ahalegintzen diren arren. Oihal zuriak, baina, ez du azpian geratzen dena beti estaltzea lortzen eta noizbehinka agerian geratzen dira basakeria eta giza eskubideen urraketa amaigabeak. «Latinoamerikako Israel» izena nonbaitetik datorkio, noski, eta ez da Mossad-ak bertan burutzen dituen entrenamendu eta laguntza militarragatik bakarrik, bi gobernuen antzekotasunagatik baizik.
1810eko uztailaren 20tik hona bi mende luze pasa diren arren Estatu berri hau sortu zenetik, zapalkuntzarik nahiz borrokarik gabeko hamarkadarik ez dute ezagutu kolonbiarrek. Besteak beste: aberatsen eta pobreen arteko lehia baita bertakoa; lur jabe handien eta lurrik gabeko nekazarien artekoa; sortu zenetik gaur egunera arte iraun duen guda sozial, politiko eta militarra, hain zuzen. Benetako egoeraz jabetzeko azken urteetako zenbait gertakari eta datu aztertzea besterik ez dugu.
A continuación os ofrecemos un artículo del compañero Luismi Uharte publicado en el diario Gara, dónde analiza las consecuencias de la elección del nuevo presidente de Colombia Juan Manuel Santos, heredero de la política de Álvaro Uribe y aún más conservador que éste. Tanto en de qué manera afectará a la región como a las relaciones con Venezuela y EEUU.
Luismi UHARTE Sociólogo. GARA
Juan Manuel Santos, el candidato del uribismo, logró una victoria contundente en la segunda vuelta de las elecciones presidenciales colombianas, imponiéndose de manera clara a su contrincante, Antanas Mockus, el líder del Partido Verde. El ex ministro de Defensa, cosechó un 69,05% de los sufragios (más de nueve millones), frente a un 27,52% (poco más de 3,5 millones) que obtuvo el ex alcalde de Bogotá. Una diferencia abismal de más de 40 puntos, que certifica de manera inapelable la fortaleza del uribismo como proyecto político hegemónico en Colombia.
Pasa den asteazkenean Gasteizko Auzolan Frontoian 'Zaharraz harro' Alde zaharreko jaietako egitarauan barne “En el bicentenario por la segunda independencia" izenburupean Zineforuma izan zen. 30 lagun bildu ziren Askapenak eta Bachue-k antolatutako ekimen honetan.
Filmeak tartekatzen zirela Mario Humberto Calixtok Bachue-ko (colectivo de colombian@s refugiados en el País Vasco) kidea eta Julen Zulaikak Askapenako kidea, Kolonbiako egoerari egin zioten errepasoa. Herri borrokalari honen historian murgildu ziren gaur egungo egoeraraino iritsi arte, errepresioa, erahilketak eta ematen diren erresistentzi zein borroka-molde ezberdinez aritu ziren.
Herriok independentzia!
Hilaren 30ean, asteazkena, “En el bicentenario por la segunda independencia" izenburupean Zineforuma izango da Auzolan frontoian. 'Zaharraz harro' Alde zaharreko jaietako egitarauan kokatzen da Askapenak eta Bachue-k antolatutako ekimen hau.Hizlariak Mario Humberto Calixto Bachue-ko (colectivo de colombian@s refugiados en el País Vasco) kidea eta Julen Zulaika Askapenako kidea izango dira.
Euskal Herria eta Kolonbia, bi herri borroka bakarra!
Herriok independentzia!
Unidad es nuestra divisa
Desde la Colombia de Bolívar envíamos a todos los jóvenes que se congregan en este evento cultural un abrazo revolucionario con el calor de la ternura solidaria del Che Guevara expandida en nuestras conciencias y quehacer cotidiano militante.
En estos días terribles del ataque hartero de las fuerzas sionistas a la flotilla solidaria como una de expresión de la arbitrariedad imperialista que pretende eliminar a quienes se oponen a que el mundo sea de un puñado de seres humanos, se hace más claro el desafio de la unidad de los hombres y mujeres que creemos que la tierra pertenece a todos y cada uno de sus habitantes y que sus naciones (como la Palestina, la Vasca, la Gallega, la Griega, la Mapuche, la Gran Colombiana...) tienen el derecho de desenvolver y disfrutar sus vidas y culturas desde la libertad plena que proporciona no sólo el poder de hacer, sino la satisfacción plena de todas las necesidades y el derecho de vivir en paz.