If humanism is separated from the revolution, ceases to be truly human, and if the revolution is separated from humanism, ceases to be truly revolution

Boris Bialik

“EL FILTRO”: 23 urte borrokan

Hunkigarria izan da Uruguaiko herri borrokalariarekin elkartzea eta bere elkartasuna jasotzea, 23 urte atzera euskal errefuxiatu politikoek ozenago jaso zuten bezala. “El Filtroko” martxaren antolaketa lanetan egon gara, Plenaria Memoria y Justicia-ko kideekin batera, herriaren memoria berreskuratze lanetan eta inpunitatearen kontrako salaketetan borrokalari sutsuak ditugu. Propaganda lanetan oso aktiboki parte hartu dugu, martxara joateko deialdiak eginez, Filtro-ko gertakariak zabalduz, Gernika 1994 dokumentala proiektatuz (https://www.youtube.com/watch?v=XKLEyb7ZiG0), irratsaio ezberdinetan parte hartuz, baita txarla asko eginaz. Hauetan Euskal Herriaren gatazka politikoaren, historiaren eta egoera berriaren nondik norakoak jakiteko irriketan zeuden uruguaiarrak gerturatu ziren, batez ere jende gaztea. Fakultate eta institutu askotan izan gara txarlak ematen. Hau oso garrantzitsua iruditu zaigu, azken finean gazteak direlako borroka honen sua piztuta mantenduko dutenak. Hauetako asko, 1994an oraindik jaio ez baziren ere, edo gu bezala, gazteegiak baziren ere gertakari hauek ezagutzeko, miresgarria da borroka hau berea egiten dutela ikusteak, guk gurea egiten dugun moduan. Potentzial handia dago ikasleen artean, eta horretan dabiltza, indar guzti hori bideratzeko lanean.

Errepresioari nola egiten dioten aurre ikusi dugu ere. Liceo Bauza-ko ikasleek, eraildakoen omenez antolaturiko egitaraua debekatu zuen ikastetxeko zuzendaritzak. Mehatxuen aurrean gazteak ez ziren kikildu, kalera atera eta errepidea moztu zuten. Han burutu genuen E.H.ri buruzko hitzaldia eta “El Filtroko” erakustaldi txikia, lege arrotzei intsumisioa eta desobedientzia praktikan jarriz ikasleria ederki antolatu zelarik. Hau ez da errepresio kasu bakarra izan. Martxaren kartelak jartzen ari ziren 3 gazte atxilotu zituen poliziak, epaitegira 100 lagun inguru gerturatu ginen beraien askapena aldarrikatuz. Azkenean aske utzi zituzten eta kasua artxibatu zuten.

Hauxe da txarla guzti horietan behin eta berriz errepikatu izan den kronika odoltsua: 1992an 30 euskal herritar inguru atxilotu zituen polizia uruguaiarrak, hauetatik 10 sartu zituzten kartzelan, eta espainiako gobernuak, Felipe González buruan zelarik, 5 presoen estradizioa eskatu zuen. 3 izan ziren azkenik Uruguaiko estatuak estraditatzea onartu zituenak. 1994ko abuztuaren 1ean, Uruguaiko estatuak, Mikel Ibañez, Jesus Mari Goitia eta Luis Lizarralde euskal errefuxiatu politikoen estradizioa agindu zuen. Hauek Filtro ospitalean ingresatu zituzten estradizioa ekiditeko hasi zuten gose greba zela eta. Arratsalde berdinean ospitalearen inguruan batu ziren milaka uruguaiar errefuxiatuei elkartasuna adierazteko. Poliziak gogor ekin zion protestaren kontra, Fernando Morroniren 12 tiroz erailez. Ondoren Roberto Facal eraila agertu zen bere etxetik ateratzen. Ehunka zauritu utzi zituen poliziak. Gaur egun bi herrialdeen arteko elkartasuna eta memoria ezin dira urratu.

Manifestazioa oso zirraragarria izan zen. Sarraskia gertatu zenetik, urtero gogoratzen dituzte gertakariak Montevideon abuztuaren 24ean. Plenaria, Memoria y Justicia erakundeak, “El Estado dispara la memoria resiste” izenpean deituta. Memoria historiko Uruguaiarren defentsan lan egiten duen erakundearen hitzetan, “oraindik inpuneak diren Luis Alberto Lacalle eta Angel Maria Gianola - Uruguaiko presidentea eta barne ministroa gertakarien momentuan-, estatu espainiarra, estatu uruguaiarra eta erantzukizunak dituzten identifikatu guztiak, herri honek epaitu behar dituela. Justiziarik ez dagoelako, baina memoria badela bai”. Ikasle erakundeek eta sindikatu ezberdinek parte hartu zuten. Norma Morroni, Fernando Morroniren ama, han izan zen ere noski. Bere osasun egoera dela eta lehen urtez kotxean joan behar izan bazuen ere, betiere pankartaren aurrean. Norma ezagutzea, ohore bat izan da, duintasuna ezagutzea izan da, borrokan jarraitzeko indar dosi erraldoia. Gure bihotzetan betiko lekua gordeko dioguna. Han izan zen ere Josu Lariz euskal errefuxiatu politikoa, Uruguain erbesteratua El Filtro-ko garai haietatik. Polizia uruguaiarrak hainbat alditan atxilotu zuen baina inoiz ez zuten espainiar estatura estraditatu. Berarekin partekatutako momentuak eta bere kemena ez ditugu inoiz ahaztuko.

Martxa Filtro ospitalearen parean amaitu zen. Han antolatzaileek irakurketa egin ondoren, Askapenaren idatzi bat eta Etxeraten beste bat irakurri genituen. Gure brigadaren partez hitz batzuk eskaini genituen ere, herriekiko elkartasuna ahaztu gabe, Fernando eta Robertoren memoria ahaztu gabe, Argentinar poliziak desagertutako Santiago Maldonado ahaztu gabe, eta noski, preso eta errefuxiatuak ahaztu gabe.

GORA FERNANDO! GORA ROBERTO!
GORA URUGUAIKO HERRI BORROKALARIA!
GORA EUSKAL HERRIA ASKATUTA!

Hurbilketa xumea Chiapaseko emakumeen eta generoen borrokara

Chiapasera egin dugun hurbilketa honetan kontrastez beteriko herrialdea aurkitu dugu. Eten gabe uztartzen dira tradizioa eta modernotasuna, mendeetako ohiturak eta bizimodu berrienak. Kontraste hori orokorra bada ere, era berezian islatzen da emakumeengan. Jakin badakigu, ikusi duguna mendebaldeko begiradaz kutsatuta dagoela, baina saiatuko gara ahalik eta era zintzoenean bizi ahal izan duguna zuenganatzen. 

Ez da berria, asko idatzi da emakume indigenen egoerari buruz eta jasan ohi duten era guztietako zapalketari buruz: generokoa, klasekoa, etniari dagokiona, erlijiozkoa eta politikoa; honi gehitu behar zaio gurasoek, anaiek, semeek, herrietako jauntxoek eta edozein mestizok eurengan izan dezaken kontrola, baina, obedientzia eta errespetua, batez ere, senarrari zor diote. Botere guneetatik kanpo geratu ohi dira beti, besteak beste, lurraren jabegoa eskuratzeko pairatzen duten diskriminazioa dela medio.

1994ean herri indigenek “nahikoa da” esan zutenean, emakume indigenen garrasiek zirrikitu bat ireki zuten euren bizitzak aldatzeko. EZLNn aurkitu dute askatasun eremuak garatzeko gunea. Gehienetan iraultzek izaera matxista, misoginoa eta patriarkala izan dute. Baina, bidean oraindik urrats asko falta badira ere, EZLN, parekotasunak garatzeko testuinguru egokia bilakatu dute emakume hauek. Borroka honek eraman ditu alde batetik emakume tradizionalak izatera, eta bestetik gerrillari modernoak, zenbaitentzat, posmodernoak izatera. Soldadu bihurtu behar izan zuten injineruak, mediatuak e.a., izan ahal izateko. “Gerrillan askatasun bila sartu dira emakume hauek”.

Jarraitu irakurtzen

Euskal Herritik ZADera, ZADetik Euskal Herrira

Antolakeketa askea, asanblearioa, norberaren ekarpen ahalemenean oinarritua, errespetuzkoa eta autoeratzailea ezagutu dugu. Estatu frantsesa sartzen ez den gune bat, kolektiboaren onura eta kideekiko errespetua urrezko lege dituena. Etxean bezala sentiarazteaz gain, sistemaren periferian bizitzeko hamaika modu daudela erakutsi digu babestu beharreko guneak. Itzuliko gara. Eskerrik asko, ZAD!

Bederatzi egun egin ditugu orotara ZADeko errepublika askean. Egun guzti hauetan zehar, bertako antolatzeko moduak eta gune desberdinak ezagutu ditugu. Barne zein kanpo komunikaziotaz arduratzen direnekin bildu gara, eta ZADen historia eta gaur egun aurkitzen diren faseaz hitzegin digute; ZADNEWS barne astekariaren banaketan lagundu dugu; KLAXON irrati alternatiboan elkarrizketa burutu digute; ZADeko bizilagun eta proiektuarekin bat egiten duten kolektiboetako kideez osaturiko barne asanbladan parte hartu dugu; euskal gaua antolatu dugu zintzur bustitze, dokumental emanaldi eta hitzaldi/solasaldiaz osaturik. Eta nola ez AMBAZADA, ZADeko gune internazionala izango den etxolaren eraikitze lanetan parte hartu dugu. Euskal Herriak, eta nazioarte mailako borrokek, badute beren gunea ZADen!

Frantses estatuan, uharte independente bat
Aireportuaren aurkako mugimendu batez harago, eredu propioa sortzen ari den gune bat bihurtu da hau, apurtzailea oso.  Ez da arau eta legeez osatzen den jendarte bat. Borroka berdinak batzen dituen indibiduoz osatutako lurraldea baizik, eta gehienak etxaldeetan biltzen dira (60 orotara). Erabakiak asanblean hartzen dira, eta pertsona guztien iritziak pisu berdina du.

Baina dena ez da noski arrosa kolorekoa. Ez da beti erraza izaten adostasunetara iristea, eta mugimenduaren barruan ere badira proiektuarekiko ulerkera ezberdinak. Sistema patriarkal eta kapitalistan hazitako kideek osatzen dute ZAD, beraz, bertan ematen diren dominazio eta gehigikeria jokamoldeetatik ere ez daude salbu. Horiek deseraikitzen dihartute egunerokoan.

Aireportuari ez; eta gero zer?
Gaur egun ere eztabaida gogorretan murgilduak daude. Abenduan aurkeztuko du aireportuaren bideragarritasuna aztertzen duen mediazio taldeak balorazio txostena, eta azken erabakia gobernuarena izango da.

Itxura guztien arabera, aireportuaren proiektua bertan behera utziko du Macronen exekutibak. Horren ostean, Vinci enpresaren lur okupatuen etorkizuna dago eztabaidan. ZADistek bertan geratu nahi dute, bizi eredu askea garatzen. Halabaina,  azpiegitura erraldoiaren aurka mugitu diren kolektiboen artean ere badaude ikuspegi ezberdinak. 2000 hektareako lurralde horri bestelako proiektu batzuk dituzte askok.

Kanporaketa arriskuaren aurrean, elkartasuna
Zaila da imaginatzen estatu frantsesak bere lurraldean 2000 hektarea era independentean garatzen uztea. Goiz ala berant, beldur dira estatuak kanporaketa agintzea. Arriskuaren aurrean, herrien elkartasuna beharrezkoa izango zaie. Etxola internazionalistaren inguruan elkartu den indarra biderkatu beharko dugu. Izango dira, etxola eraikitzeko aitzakian, lur hauek ezagutzeko deialdi gehiago. Adi egongo gara, ZADetik Euskal Herrira, Euskal Herritik ZADera.

Herri boterea, guarimben amets gaiztoa

Merida izan da brigadaren bigarren geralekua. Hiri hau, unibertsitarioa da urtean zehar eta herriaren portzentairik handiena, opositorea da. Hori dela eta, arazo larriak izan dituzte azken hilabeteetan, suertatu diren Gobernuaren kontrako guarinbak direla eta.

Hala ere, Asanblea Konstituziogilea eratzeko hauteskundeetan izandako emaitzen ondorioz, giroa nahiko lasaitu da; izan ere, eskuinak uztailaren 30ean, gobernu bolibartarra zapuztuko zuela esan arren, kaleak galdu zituen, haien barne gatazken eta herri botereak Konstituziogilearen aldeko erantzun baikorrarren ondorioz.

Gure brigada Meridan kolokan egon arren, suertatuko aldaketen ondorioz bertaratu ahal izan ginen. Hala ere, tentsio baretsua sentitzen zen kaleetan, non segurtasun neurri txiki batzuk hartzea gomendagarria zen.Hortaz, argi dago, espazio publikoek eskuinak hartuta zeukala eta oraindik ere badaukala.

 

Irakurri osorik

Santiago Maldonado bizirik nahi dugu | Aparición con vida de Santiago Maldonado!

Askapenak, Euskal Herriko antolakunde internazionalistak, Santiago Maldonadoren desagerpena salatu eta berau bizirik agertzea exigitzen du.

Santiago Maldonado gazte ekintzailea, Lof komunitate Mapuchean (Chubut probintzia, Argentina) aurkitzen zen maputxeen aldeko elkartasun borrokan. Maputxe komunitateak beraien aintzinako arbasoen lurretan bizitzeko eskubidea eskatzen duen akanpaldiaren aurka, Gendarmeriak darabilen errepresioa bortitza da.

Marko hontan, abuztuaren 1ean, Gendarmeria komunitatean sartu zen biolentoki erresistentzia erreprimitzera. Hainbat testiguk Santiago Maldonado golpatua ikusi zuten, arrastaka, poliziaren furgonetan sartzen. Egun hartatik desagertuta dago.
Estatuak eta Ministerioek ixiltasun konplizeaz gain, gezurrak zabaldu eta trabak jarri dituzte kasuaren inguruan.

Tamalez, argentinar herriak, Euskal Herriak bezelaxe, hain ondo ezagutzen duen eta gogor sufritu duen estatu terrorismo hau salatu nahi dugu.

Horrelakorik berriz gertatu ez dadin herriak erantzun behar du. Ezin gara ixilik geratu eta gure eginbehar internazionalista gertakari hauen aurrean altxatzea da.

Euskal Herritik maputxe eta ekintzaile borrokalariei gure babes, indar eta elkartasun internazionalista betea bidaltzen diegu.

Santiago Maldonado etxean eta bizirik nahi dugu!
Inpunitate poliziala eta Estatu Terrorismoa gelditu!
Jatorrizko herrien eta Mapucheen aurkako errepresioa bukatu!
Jo ta ke irabazi arte!


Askapena, organización internacionalista vasca, denuncia la desaparición de Santiago Maldonado y exigimos su inmediata aparición con vida.

El joven activista, Santiago Maldonado, se encontraba en la comunidad Mapuche de Lof, provincia de  Chubut, Argentina, en un campamento en solidaridad con la comunidad mapuche, que reclama el derecho legítimo de vivir en sus ancestrales tierras.

La desaparición de Santiago Maldonado se da dentro de un marco de brutal represión contra la comunidad mapuche y los activistas que las apoyan.El pasado 1º de Agosto, la Gendarmería entraba a sangre y fuego a reprimir violentamente la resistencia. Varios son las testigos que vieron como Santiago era introducido en un furgón policial golpeado y arrastrado.
Desde entonces se encuentra desaparecido.

El Estado y el Ministerio de Seguridad, con Patricia Bullrich a la cabeza, han divulgado falsas y tergiversadas informaciones,han mantenido vergonzosos silencios cómplices y únicamente han puesto trabas en torno al caso.
Queremos denunciar con determinación otra vez el terrorismo de estado, que por desgracia el pueblo argentino y también el  nuestro conocemos de primera mano.

Para que no vuelvan a ocurrir estos casos es necesario que el pueblo se levante, se empodere y responda ante brutal abuso del poder. Desde el País Vasco, es nuestro deber internacionalista, solidarizamos con las activistas y el pueblo mapuche y denunciar el Estado terrorista.

Nuestra solidaridad internacionalista y fuerza a las que luchan contra la represión ilegal, violencia indiscriminada, persecuciones, tortura sistematizada, desaparición forzada de personas, manipulación de la información y demás formas de terrorismo de Estado que se vienen repitiendo.

¡Aparición con vida de Santiago Maldonado!
¡Basta de impunidad policial y terrorismo de estado!
¡Parad el hostigamiento a la lucha mapuche y los pueblos originarios!
¡Arriba los que luchan!

30 urte borrokak uztartzen, Herriok burujabe!

(abajo en castellano)

Badira 30 urte Askapena Euskal Herriko erakunde internazionalista jaio zela. Hamaika dira urte horietan guztietan burututako dinamikak, kanpainak, elkartasun-keinuak, eta nola ez, babestutako askapen-prozesuak. Herri mugimendutik, Euskal Herriko kaleak internazionalismoz bustitzea izan dugu helburu. Euskal Herria sozialista, feminista eta internazionalista eraikitze bidean, munduko herrien askapen-prozesuen bidelagun izateaz gain, gure herriko askapen nazional eta sozialari ere ekarpena egin nahi izan diogu, beti bezala joan-etorriko elkartasuna oinarri izanik.

Orain arteko bide luzeari jarraipena emateko, eta bidez batez, Askapenak borrokan 30 urte daramatzala ospatzeko, urriaren 7an, hementxe bertan, Berriozarren egingo dugun egun osoko ekimena aurkeztu nahi dugu.

Eguneko egitarauari dagokionez, goizeko 11etan ekingo diogu eguna alaitzeari trikitilari eta fanfarreekin. Aldi berean herriko hainbat gunetan argazki eta kartel historikoen erakusketa ezberdinak izango dira egun osoan zehar, eta Euskal Herria plazan hainbat eragileen postuak. Guzti honekin batera, plazan bertan Porrotx pailazoarekin “Euskal Herritik koloretako mundura irri, kanta eta dantza!” ikuskizunaz goxatuko ditugu ume, gazte eta helduen bihotz internazionalistak.

Eguerdiko 12etan ekitaldi politikoa izango dugu Musika Eskolako areto nagusian. Eguneko momentu garrantzitsuena izango da hau, eta bertan, Askapenaren azken 30. urteak gogoratzearekin batera hemendik aurrera emango ditugun urratsen berri emango dugu.

Ekitaldia amaitzean herri kirola izanen dugu Euskal Herri plazan, eta jarraian joaldun eta txarangek alaitutako kalejiran, 30. urteurreneko bazkari internazionalistara gerturatuko gara, Ilargi pistara. 10 €tan izango da bertako produktuekin eginiko bazkaria. Bazkarirako txartelak salgai izango dira herrietako ohiko lekuetan.

Arratsaldean berriz, Pantxo bakarlari mexikarrak girotuko du kafe eta koparen unea. Jarraian Berriozartik poteoa izango da elektrotxarangarekin eta eguna amaitzeko Che Guevarari omenadia eginez kontzertuak hasiko dira Ilargi pistan: Sorkun, Bide Bakarra, Ahuntzape eta TrikiTeens. Gaua amaitzeko Zulo-Alai elkartean DJ Tarantistak eta DJ Majaris arituko dira.

Egun honetan parte hartzera gonbidatu nahi ditugu Euskal Herriko internazionalista guztiak. Gurekin batera, Euskal Herria sozialista, feminista eta internazionalista eraikitzeko konpromezuan berretsi eta Askapenaren 30. urteurrena ospatzera. Joan-etorriko elkartasuna eta Euskal Herria internazionalista iparrorratz, berandu baino lehen herriok burujabe izan gaitezen,

Gora Euskal Herria sozialista!
Gora Euskal Herria internazionalista!
Gora Askapena!
Hamaika herri, borroka bakarra!

Pages

Subscribe to Askapena RSS
randomness