A mí solo me matarán… pero mañana volveré y seré millones

Bartolina Sisa

Euskal Herritik ZADera, ZADetik Euskal Herrira

Antolakeketa askea, asanblearioa, norberaren ekarpen ahalemenean oinarritua, errespetuzkoa eta autoeratzailea ezagutu dugu. Estatu frantsesa sartzen ez den gune bat, kolektiboaren onura eta kideekiko errespetua urrezko lege dituena. Etxean bezala sentiarazteaz gain, sistemaren periferian bizitzeko hamaika modu daudela erakutsi digu babestu beharreko guneak. Itzuliko gara. Eskerrik asko, ZAD!

Bederatzi egun egin ditugu orotara ZADeko errepublika askean. Egun guzti hauetan zehar, bertako antolatzeko moduak eta gune desberdinak ezagutu ditugu. Barne zein kanpo komunikaziotaz arduratzen direnekin bildu gara, eta ZADen historia eta gaur egun aurkitzen diren faseaz hitzegin digute; ZADNEWS barne astekariaren banaketan lagundu dugu; KLAXON irrati alternatiboan elkarrizketa burutu digute; ZADeko bizilagun eta proiektuarekin bat egiten duten kolektiboetako kideez osaturiko barne asanbladan parte hartu dugu; euskal gaua antolatu dugu zintzur bustitze, dokumental emanaldi eta hitzaldi/solasaldiaz osaturik. Eta nola ez AMBAZADA, ZADeko gune internazionala izango den etxolaren eraikitze lanetan parte hartu dugu. Euskal Herriak, eta nazioarte mailako borrokek, badute beren gunea ZADen!

Frantses estatuan, uharte independente bat
Aireportuaren aurkako mugimendu batez harago, eredu propioa sortzen ari den gune bat bihurtu da hau, apurtzailea oso.  Ez da arau eta legeez osatzen den jendarte bat. Borroka berdinak batzen dituen indibiduoz osatutako lurraldea baizik, eta gehienak etxaldeetan biltzen dira (60 orotara). Erabakiak asanblean hartzen dira, eta pertsona guztien iritziak pisu berdina du.

Baina dena ez da noski arrosa kolorekoa. Ez da beti erraza izaten adostasunetara iristea, eta mugimenduaren barruan ere badira proiektuarekiko ulerkera ezberdinak. Sistema patriarkal eta kapitalistan hazitako kideek osatzen dute ZAD, beraz, bertan ematen diren dominazio eta gehigikeria jokamoldeetatik ere ez daude salbu. Horiek deseraikitzen dihartute egunerokoan.

Aireportuari ez; eta gero zer?
Gaur egun ere eztabaida gogorretan murgilduak daude. Abenduan aurkeztuko du aireportuaren bideragarritasuna aztertzen duen mediazio taldeak balorazio txostena, eta azken erabakia gobernuarena izango da.

Itxura guztien arabera, aireportuaren proiektua bertan behera utziko du Macronen exekutibak. Horren ostean, Vinci enpresaren lur okupatuen etorkizuna dago eztabaidan. ZADistek bertan geratu nahi dute, bizi eredu askea garatzen. Halabaina,  azpiegitura erraldoiaren aurka mugitu diren kolektiboen artean ere badaude ikuspegi ezberdinak. 2000 hektareako lurralde horri bestelako proiektu batzuk dituzte askok.

Kanporaketa arriskuaren aurrean, elkartasuna
Zaila da imaginatzen estatu frantsesak bere lurraldean 2000 hektarea era independentean garatzen uztea. Goiz ala berant, beldur dira estatuak kanporaketa agintzea. Arriskuaren aurrean, herrien elkartasuna beharrezkoa izango zaie. Etxola internazionalistaren inguruan elkartu den indarra biderkatu beharko dugu. Izango dira, etxola eraikitzeko aitzakian, lur hauek ezagutzeko deialdi gehiago. Adi egongo gara, ZADetik Euskal Herrira, Euskal Herritik ZADera.

Herri boterea, guarimben amets gaiztoa

Merida izan da brigadaren bigarren geralekua. Hiri hau, unibertsitarioa da urtean zehar eta herriaren portzentairik handiena, opositorea da. Hori dela eta, arazo larriak izan dituzte azken hilabeteetan, suertatu diren Gobernuaren kontrako guarinbak direla eta.

Hala ere, Asanblea Konstituziogilea eratzeko hauteskundeetan izandako emaitzen ondorioz, giroa nahiko lasaitu da; izan ere, eskuinak uztailaren 30ean, gobernu bolibartarra zapuztuko zuela esan arren, kaleak galdu zituen, haien barne gatazken eta herri botereak Konstituziogilearen aldeko erantzun baikorrarren ondorioz.

Gure brigada Meridan kolokan egon arren, suertatuko aldaketen ondorioz bertaratu ahal izan ginen. Hala ere, tentsio baretsua sentitzen zen kaleetan, non segurtasun neurri txiki batzuk hartzea gomendagarria zen.Hortaz, argi dago, espazio publikoek eskuinak hartuta zeukala eta oraindik ere badaukala.

 

Irakurri osorik

Santiago Maldonado bizirik nahi dugu | Aparición con vida de Santiago Maldonado!

Askapenak, Euskal Herriko antolakunde internazionalistak, Santiago Maldonadoren desagerpena salatu eta berau bizirik agertzea exigitzen du.

Santiago Maldonado gazte ekintzailea, Lof komunitate Mapuchean (Chubut probintzia, Argentina) aurkitzen zen maputxeen aldeko elkartasun borrokan. Maputxe komunitateak beraien aintzinako arbasoen lurretan bizitzeko eskubidea eskatzen duen akanpaldiaren aurka, Gendarmeriak darabilen errepresioa bortitza da.

Marko hontan, abuztuaren 1ean, Gendarmeria komunitatean sartu zen biolentoki erresistentzia erreprimitzera. Hainbat testiguk Santiago Maldonado golpatua ikusi zuten, arrastaka, poliziaren furgonetan sartzen. Egun hartatik desagertuta dago.
Estatuak eta Ministerioek ixiltasun konplizeaz gain, gezurrak zabaldu eta trabak jarri dituzte kasuaren inguruan.

Tamalez, argentinar herriak, Euskal Herriak bezelaxe, hain ondo ezagutzen duen eta gogor sufritu duen estatu terrorismo hau salatu nahi dugu.

Horrelakorik berriz gertatu ez dadin herriak erantzun behar du. Ezin gara ixilik geratu eta gure eginbehar internazionalista gertakari hauen aurrean altxatzea da.

Euskal Herritik maputxe eta ekintzaile borrokalariei gure babes, indar eta elkartasun internazionalista betea bidaltzen diegu.

Santiago Maldonado etxean eta bizirik nahi dugu!
Inpunitate poliziala eta Estatu Terrorismoa gelditu!
Jatorrizko herrien eta Mapucheen aurkako errepresioa bukatu!
Jo ta ke irabazi arte!


Askapena, organización internacionalista vasca, denuncia la desaparición de Santiago Maldonado y exigimos su inmediata aparición con vida.

El joven activista, Santiago Maldonado, se encontraba en la comunidad Mapuche de Lof, provincia de  Chubut, Argentina, en un campamento en solidaridad con la comunidad mapuche, que reclama el derecho legítimo de vivir en sus ancestrales tierras.

La desaparición de Santiago Maldonado se da dentro de un marco de brutal represión contra la comunidad mapuche y los activistas que las apoyan.El pasado 1º de Agosto, la Gendarmería entraba a sangre y fuego a reprimir violentamente la resistencia. Varios son las testigos que vieron como Santiago era introducido en un furgón policial golpeado y arrastrado.
Desde entonces se encuentra desaparecido.

El Estado y el Ministerio de Seguridad, con Patricia Bullrich a la cabeza, han divulgado falsas y tergiversadas informaciones,han mantenido vergonzosos silencios cómplices y únicamente han puesto trabas en torno al caso.
Queremos denunciar con determinación otra vez el terrorismo de estado, que por desgracia el pueblo argentino y también el  nuestro conocemos de primera mano.

Para que no vuelvan a ocurrir estos casos es necesario que el pueblo se levante, se empodere y responda ante brutal abuso del poder. Desde el País Vasco, es nuestro deber internacionalista, solidarizamos con las activistas y el pueblo mapuche y denunciar el Estado terrorista.

Nuestra solidaridad internacionalista y fuerza a las que luchan contra la represión ilegal, violencia indiscriminada, persecuciones, tortura sistematizada, desaparición forzada de personas, manipulación de la información y demás formas de terrorismo de Estado que se vienen repitiendo.

¡Aparición con vida de Santiago Maldonado!
¡Basta de impunidad policial y terrorismo de estado!
¡Parad el hostigamiento a la lucha mapuche y los pueblos originarios!
¡Arriba los que luchan!

30 urte borrokak uztartzen, Herriok burujabe!

(abajo en castellano)

Badira 30 urte Askapena Euskal Herriko erakunde internazionalista jaio zela. Hamaika dira urte horietan guztietan burututako dinamikak, kanpainak, elkartasun-keinuak, eta nola ez, babestutako askapen-prozesuak. Herri mugimendutik, Euskal Herriko kaleak internazionalismoz bustitzea izan dugu helburu. Euskal Herria sozialista, feminista eta internazionalista eraikitze bidean, munduko herrien askapen-prozesuen bidelagun izateaz gain, gure herriko askapen nazional eta sozialari ere ekarpena egin nahi izan diogu, beti bezala joan-etorriko elkartasuna oinarri izanik.

Orain arteko bide luzeari jarraipena emateko, eta bidez batez, Askapenak borrokan 30 urte daramatzala ospatzeko, urriaren 7an, hementxe bertan, Berriozarren egingo dugun egun osoko ekimena aurkeztu nahi dugu.

Eguneko egitarauari dagokionez, goizeko 11etan ekingo diogu eguna alaitzeari trikitilari eta fanfarreekin. Aldi berean herriko hainbat gunetan argazki eta kartel historikoen erakusketa ezberdinak izango dira egun osoan zehar, eta Euskal Herria plazan hainbat eragileen postuak. Guzti honekin batera, plazan bertan Porrotx pailazoarekin “Euskal Herritik koloretako mundura irri, kanta eta dantza!” ikuskizunaz goxatuko ditugu ume, gazte eta helduen bihotz internazionalistak.

Eguerdiko 12etan ekitaldi politikoa izango dugu Musika Eskolako areto nagusian. Eguneko momentu garrantzitsuena izango da hau, eta bertan, Askapenaren azken 30. urteak gogoratzearekin batera hemendik aurrera emango ditugun urratsen berri emango dugu.

Ekitaldia amaitzean herri kirola izanen dugu Euskal Herri plazan, eta jarraian joaldun eta txarangek alaitutako kalejiran, 30. urteurreneko bazkari internazionalistara gerturatuko gara, Ilargi pistara. 10 €tan izango da bertako produktuekin eginiko bazkaria. Bazkarirako txartelak salgai izango dira herrietako ohiko lekuetan.

Arratsaldean berriz, Pantxo bakarlari mexikarrak girotuko du kafe eta koparen unea. Jarraian Berriozartik poteoa izango da elektrotxarangarekin eta eguna amaitzeko Che Guevarari omenadia eginez kontzertuak hasiko dira Ilargi pistan: Sorkun, Bide Bakarra, Ahuntzape eta TrikiTeens. Gaua amaitzeko Zulo-Alai elkartean DJ Tarantistak eta DJ Majaris arituko dira.

Egun honetan parte hartzera gonbidatu nahi ditugu Euskal Herriko internazionalista guztiak. Gurekin batera, Euskal Herria sozialista, feminista eta internazionalista eraikitzeko konpromezuan berretsi eta Askapenaren 30. urteurrena ospatzera. Joan-etorriko elkartasuna eta Euskal Herria internazionalista iparrorratz, berandu baino lehen herriok burujabe izan gaitezen,

Gora Euskal Herria sozialista!
Gora Euskal Herria internazionalista!
Gora Askapena!
Hamaika herri, borroka bakarra!

Emakumeen borroka, ezinbesteko iraultza ikustezina. Libanotik 4. kronika

Errefuxiatu moduan bizitzea ez da erraza. Etxea, lana, familia eta herrialdea galtzeaz gain Libanon bigarren mailako hiritar bilakatzen dira errefuxiatuak. Egoera larri honetaz gain, emakumeek, hau guztia zeharkatzen duen zapalkuntza pairatu behar dute: patriarkatua.

Nahr el-Baredeko Najdeh elkartea

Emakumeen rola argia da errefuxiatu guneetan: etxebizitzaren kudeaketa, zaintza eta ugaltze lanak. Medikuen iritzian benetako arazoa da azkenengo hau. Alde batetik, askotan erditzen dituzten haur kopurua ez dagoelako haien esku, eta bestetik, osasun arazo larriak garatzen dituztelako kanpalekuen baldintza desegokiak direla eta. Gerratik ihesi eta senar gabe datozen emakumeek gainera, komunitatearen bazterkeria jasan dezakete etxean gizonik ez egoteagatik. Honez gain, emakume gehienak ikasketarik gabe heltzen dira Libanora. Hainbat elkarteek egoera honi aurre egiten diote. Emakumeei lana lortzeko ikasketak eta lege aholkularitza eskaintzen diete. Baina, esan dugunez, emakumeak zaintza lanetaz arduratzen dira eta, honen ondorioz, kanpoan lan egin ez ezik etxeko lan guztia eurek egin behar dute. Sistema patriarkalean gainera, berezkoa den emakumeekiko indarkeria erantsi behar zaio. Egoera larria bada ere, erakunde askoren ustez aurrerapausoa da emakumeek honi buruz hitz egiten hastea. Aurreko hamarkadetan pairatutako tratu txarrak normalizatu zituzten, baina gutxinaka honen kontra egiten hasi dira. Gaur egun, adibidez, “indarkeria” hitza erabiltzen hasi dira. Horrelako aldaketak benetan garrantzitsuak dira, kontzeptu honen erabilera indarkeri honen normalizazioaren aurkako ekintza da eta.

Emakumeak hasi dira, bada, egoera honen inguruan kontzientzia izaten, eta geroz eta espazio propio gehiago sortu dituzte. Gune hauen oinarrietako bat emakumeen ahotsa entzutea da. Lan komunitarioa egiten dute maiz, batak besteari laguntza eskainiz. Esparru hauetan lan garrantzitsua egiten duen erakunde palestinar bat Najdeh Association da. Gerra zibilaren testuinguruan sortua, errefuxiatu eremu guztietan emakumeen behar ezberdinei aurre egiten die. Emakumeentzat zerbitzuak eskaintzen hasi zen baina egun, hainbat programa antolatzen ditu: lege aholkularitza, laguntza psikologikoa, haurtzaindegia, indarkeri matxistaren aurkako kanpainak, ahalduntze kurtsoak, e.a.

Hala ere, erakundeko kideek sarritan arazoak izan dituzte kanpainak aurrera eramatekoan, Beiruten zein errefuxiatu esparruetan. Hauen kontrako eragilerik handiena mugimendu erlijiosoen hazkundea da. Leila El Ali-ren hitzetan, Najdehren zuzendaria, emakumeen egoera okertuz doa urteak igaro ahala, erlijioa inperialismoarekin anaitu baita Ekialde Hurbileko herrien askatasun gosea bahitzeko. Erlijioak botere politikoa lortu du, alderdi eta elkarte sekularrena ahulduz. Emakumeen eskubideak berreskuratzeko ezinbestekoa da jendeartearen sekularizazioa, eta horretan jarduten duten alderdi edota mugimendu ezkertiarrak badaude palestinarren artean. Baina orokorrean emakumeen borroka bigarren mailako borrokatzat hartzen dute. Berdintasunaren aldeko diskurtsoa izanik, geroz eta emakume gehiagok parte hartzen dute mugimendu politiko hauetan. Dena dela, emakumeen lanpostuak lan sozialetara murrizten dira eta erabaki-guneetan emakumeen parte hartzea ez da arruntena.

Emakumeen eskubideak emakumeek berreskuratu behar dituzte eta badaude honen jakitun diren asko. Emakumeak beti izan dira borroka sozialen parte, baina bada garaia zuzendaritza postuak eskuratzeko, esparru publikoan agerpena izan dezaten. Baldintzak badaude egoera latz honi aurre egiteko baina eginbeharrak ere handiak dira. Botere politikoaren laguntza beharrezkoa da, emakumeen borroka lehenengo mailakoa izan behar da herriaren askatasuna erabatekoa izan dadin. Leilaren iritziz aldaketa ematen ari da benaunaldi berrien artean, neskak geroz eta antolatuagoak daude eta mutilak hasi dira beraien eskubideez arduratzen. Baina benetako aldaketa emateko jendeartearen sekularizazioa beharrezkoa da, eta lan sakona egin ezean, zail ikusten du bide horri eustea.
 

Elkartasuna, Badawiko bihotza

Harrera lekua da Badawi. Libanoko iparraldean (Tripolitik 5 kilometrora) kokatzen da errefuxiatu gune hau eta 40.000 errefuxiatu inguru bizi dira bertakoen esanetan. Gehienak palestinarrak dira, asko eta asko Nabatie eta Tel al-Zaatarko guneak suntsitu ostean etorritako familiak. Kurduak, irakiarrak, libanotarrak eta, nola ez, siriarrak ere topatu daitezke eremuko kaleetan zehar. Komunitateak urteetan zehar geroz eta errefuxiatu gehiago hartu ditu, laguntza eskainiz, Badawin elkartasuna eta batasuna iparra baitute. Bereziki 2006an Israelen erasoaldiaren ondorioz hegoaldeko jende ugari Badawira heldu zen. 2007an, gainera, Nahr el-Bared errefuxiatu guneko milaka palestinar jaso zituen. Zailtasunei aurre eginez, Badawiko palestinarrek komunitate handia, sendoa eta trinkoa osatzen dute.

Badawiko Scout Talde Palestinarra

Badawin antolakuntza, elkartasuna eta hezkuntza oinarri dituzte eta hauei esker lortu dute errefuxiatuen bizi-baldintzak hobetzea. Nabaria da beste errefuxiatu guneekiko antolakuntza maila. Beharrak eta zailtasunak oso larriak izan arren (gainpopulazioa, lan falta, zakar kudeaketa, ura, argindarra… dituzte arerio), Badawiko komunitateak hauek konpontzeko erabaki irmoa du, eta bide horretan dihardu; duintasuna eskuratzeko bidean, hain zuzen. Libanoko gobernuaren ahanzturaren eta GKEen interesen aurrean, palestinar komunitateak badaki soilik beraien boterea antolatuz lortu ditzaketela bere helburuak.

Palestinar elkarteak dira komunitatearen bihotza. Bere ase beharrei irtenbidea bilatzeko komunitate hauen inguruan antolatzen baitira. Gehienetan boluntario gisa lan egiten dute. Elkarteen lan nagusia errefuxiatuen osasuna, laguntza psikologikoa, hezkuntza, kultura eta aisialdi guneak bermatzea da. Klinikak, zentro sozialak edota elkarte kulturalak sortu dituzte horretarako. Zerbitzu hauek azken urteetan gerratik ihes etorritako siriarrei zabaldu dizkiete.

Palestinar nortasunak garrantzia handia du errefuxiatu guneetan, baita Badawin ere, batez ere haurrekin egindako lanean. Palestinako historia eta kultura igortzea dute helburu scout zein elkarte kulturalek. Palestinaren izana eta ezina dute ikasgai: sionistek bere herrialdea okupatzen dute, haien lurra eta ondare kulturala ustiatuz. Hori dela eta, nazioa maite dutelako, borrokan jarraitzen dute.

Komunikazioaren garrantziaz oharturik, Palestinian Arab Cultural Club proiektu komunikatiboa jarri dute martxan. Badawiko bizipenen berri ematen dute. Proiektu independientea da berea, alderdien kontrolpetik at; betiere ikuspegi ezkertiarra eta sekularra jorratuz. Sare-sozialetan aritzen dira nagusiki baina Camp Cast Youtube kanala ireki dute, Badawiko telebista gisa. Kanpalekuko bizitzaren berri emateaz gain, beste herrialdetan palestinarekiko elkartasun keinuak ere helarazten dituzte.

Palestinatik urrun, bigarren mailako biztanle izanik eta errefuxiatu gune txiroetan bizi direlarik, Badawiko palestinarrek burujabe izatea erabaki dute. Hau da bere egoera benetan hobetzeko aukera bakarra. Komunitate sendoa, borrokalaria eta kohesionatua osatu dute zailtasunei elkarri aurre eginez.

PCYI-eko gazteekin asanblada

Páginas

Suscribirse a Askapena RSS